20141214

வண்டி எண் 27 கீழ்நோக்கிச் செல்கிறது


பார்க்காத படத்தின் கதை - 2
அந்திமழை - டிசம்பர் 2014


என்ன சத்தமிது? மீண்டும் ஒரு பாலம் கடந்து போகிறதா? பாலங்களுக்குமேல் நடுங்கும் தண்டவாளங்களில் பாய்ந்தோடும் இரும்புக் கூண்டில் நான். காலங்காலமாக நான் பாலங்களைக் கடந்துகொண்டேயிருக்கிறேன். ஓரிடத்தில் ஏறி இன்னோரிடத்திற்குச் செல்கிறார்கள் பயணிகள். ஒரு பகலோ இரவோ முடியும்போது தங்களது இலக்கைச் சென்றடைகிறார்கள். நான் எங்கிருந்து ஏறினேன்? எங்கேயும் செல்லாமல் எண்ணங்களிலிருந்து எண்ணங்களுக்குப் பயணிக்கிறேன். எதில் சிக்கியிருக்கிறேன்? எங்கே போகிறேன்? எதற்குப் போகிறேன்? யாரிடம் போர் பொருதுகிறேன்?

பின்னிரவில் 27 டௌண் மும்பாய் வாரணாஸி விரைவு ரயிலின் பெட்டிகளொன்றில் பாதி மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் சஞ்சய் என்பவர் இப்படி யோசிக்கத் துவங்குகிறார். அவர் ஒரு ரயில் சீட்டுப் பரிசோதனை அதிகாரி. அந்த வேலையை அவர் வெறுக்கிறார். ஆனால் ஓய்வே எடுக்காமல் ஒரு ரயிலிலிருந்து இன்னொரு ரயிலில் ஏறி இலக்கில்லாமல் பயணித்துக் கோண்டேயிருக்கிறார். சாதகமாகவோ பாதகமாகவோ யாரிடமும் பேச முடியாதவரான, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தன்னை வெளிப்படுத்த முடியாதவரான அந்த மனிதனின் மன ஓட்டங்களையும் வாழ்க்கையையும் நுட்பமாகச் சித்தரிக்கும் ஹிந்தித் திரைப்படம் 27 டௌண். நான் பார்த்த அசாத்தியமான இந்தியப் படங்களில் ஒன்று. 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான ஒரு கருப்பு வெள்ளைத் திரைப்படம் அது.

மனிதனின் மன ஓட்டங்களை திரைப்படக் காட்சிகளாகக் மாற்றுவதென்பது மிகவும் கடினமானது. உலக சினிமாவிலேயே இங்மர் பெர்க்மன் போன்ற ஒரு சில இயக்குநர்களால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகியிருக்கிறது. உலகின் நவீன எழுத்தாளர்களில் ஃபிரான்ஸ் காஃப்கா தனது பாத்திரங்களின் வெளிப்படுத்த முடியாத மன ஓட்டங்களை ஆற்றலுடன் எழுதிச் சென்றவர். மையப் பாத்திரங்கள் தங்களது அப்பாக்களின் ஆதிக்கத்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் அவதிப்படுவதை சித்தரிக்கும் காஃப்காவின் கதைகளின் இலக்கியத் தரத்தில், காட்டு ஸ்ட்ராபெரிப் பழங்கள் (Wild Strawberries) போன்ற பெர்க்மனின் திரைப் படங்களின் காட்சித் தரத்தில் எடுக்கப்பட்ட இந்தியத் திரைப்படம் 27 டௌண்.

தனது அம்மாவை ‘சேச்சி’ (அக்கா) என்று அழைத்து வந்தான் எனது பள்ளித் தோழன் சலிம் குமார்! சிறுவயதில் உறவினர்கள் அழைப்பதைக் கேட்டு அப்படி அழைக்க ஆரம்பித்து பின்னர் அதை மாற்றமுடியாமல் தொடரும் இதுபோன்ற பலரை எனக்குத் தெரியும். நானே எனது அப்பாவை அச்சான்என்று தான் அழைத்து வந்தேன். அந்த வார்த்தையின் பொருளோ, எதனால் அப்படி அழைத்தேன் என்றோ இன்று வரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது! 27 டௌண் படத்தின் மையப் பாத்திரம் சஞ்சய் தனது அப்பாவை அண்ணா என்றும் அம்மாவை அக்கா என்றும்தான் அழைக்கிறார். தனக்கு உண்மையான அப்பாவாக அவர் இல்லை என்பதன் குறியீடு அது.    

ரயில் ஓட்டுனரான அப்பாவின் கடுமையான கண்டிப்பில் சிறுவயதிலிருந்தே பயந்து பயந்து வளரும் சஞ்சய்யால் அப்பாவின் எந்தச் சொல்லையுமே மறுக்க முடிவதில்லை. அப்பாவுடனான அவரது கருத்து வேறுபாடுகள் அனைத்துமே “னால் அண்ணா...என்ற இரண்டு வார்த்தைகளில் ஒடுங்கிப் போகின்றன. தனது நினைவுகள் தொடங்கும் காலத்திலிருந்தே சஞ்சய்க்குத் தெரிந்தது தண்டவாளங்களும் ரயில்ப் பெட்டிகளும் மட்டும்தான். தண்டவாளங்களின் தனிமையுடன் ஓடி விளையாடுவதுதான் அவரது ஒரே குழந்தைப் பருவ விளையாட்டு. தென்னிந்தியாவில் எங்கோ இருக்கும் தங்களது சொந்தக் கிராமத்துக்கு சென்றுவரும் அரிதான பயணங்களில்கூட அப்பாவின் கண்டிப்பும் அம்மாவின் மௌனமும்தான் அவரை விடாமல் தொடர்கிறது.

ஓர் ஓவியராக மாற வேண்டும் என்று அவர் ஆசைப்படுகிறார். ஆனால் ரயில் ஓட்டுனரான தனது மகன் ஒரு ரயில்வே அதிகாரியாகவே வரவேண்டும் என்பது அப்பாவின் ஆசையல்ல, ஆணை! வேலையில் நடக்கும் ஒரு விபத்தில் அப்பா தனது காலை இழக்கிறார். கருணை அடிப்படையில் கிடைக்கும் ரயில்வே வேலையில் உடனடியாகச் சேரும் கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறார் சஞ்சய்.

மீண்டும் ரயில்ப் பெட்டிகள்! தண்டவாளங்கள்! தனது அறைக்கே செல்லாமல் ரயில்ப் பெட்டிகளிலேயே தூங்கி விழித்து வெறுமையில் வாழத் துவங்குகிறார். இடையே ஒரு காதல் மலர்கிறது. அங்கும் அப்பாவின் சொல்லை மீற முடிவதில்லை. அவர் கைகாட்டும் பெண்ணை மணம் புரிய நேர்கிறது. அப்பெண்ணை ஆத்மார்த்தமாக நேசிக்க முயன்றாலும் தன்னை ஒருவகையிலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத அவளிடமிருந்து ஓடி ஒளியும் நிலைமை ஏற்படுகிறது.

பக்தியில் சரணடையலாம் என்று காசிக்குப் புறப்படுகிறார். ஆனால் அங்கு ஒரு விபச்சார விடுதியில் ஒரு விலைமாதிடம்தான் சரணடைகிறார். அப்பெண் அன்பானவள். ஆனால் தான் செய்வது சரியா தவறா என்ற மனப்பிறழ்வு அங்கிருந்தும் அவரைத் துரத்துகிறது. இறுதியில் காதலித்த பெண்ணிடமே திரும்பிச் சென்று நிராதரவாக நிற்கிறார். அவளுக்கோ இப்போது அவர்மேல் எந்த அன்பும் மீதமில்லை. இருந்தும் ஒருநாள் கழித்து, அவர்களது காதல் மலர்ந்த ரயில் நிலையத்தில் மீண்டும் சந்திக்கிறேன் என்கிறாள். சஞ்சய் அவளுக்காக நீண்டநேரம் அங்கு காத்திருக்கிறார். ஆனால் அவள் வரவேயில்லை. சஞ்சய் இறுதியில் இலக்கில்லாத, முடிவற்ற ரயில்ப் பயணங்களில் என்றைக்குமாகத் தொலைந்துபோகிறார்.

அனல் பறக்கும் வசனங்களோ, உணர்ச்சிகள் கொந்தளிக்கும் நிகழ்வுகளோ, அடிக்கடி நிகழும் திருப்பங்களோ, சுவாரசியம் ஏற்றுவதற்கென ஜோடிக்கப்பட்ட காட்சிகளோ இல்லாமல் ஓர் ஆவணப்படத்தின் பாணியில் மெதுவாகவும் மௌனமாகவும் 27 டௌணின் காட்சிகள் விரிகின்றன. படத்தின் முக்கியப் பாத்திரம் ரயில்தான் என்று சொல்லலாம். நெடுந்தொலைவு போகும் ரயில்கள், மும்பாய் உள்ளூர் ரயில்கள், மும்பாயின் வி டி மற்றும் பல ரயில் நிலையங்கள், அவற்றின் உணவுக் கடைகள், தண்டவாளங்கள், நடைமேடைகள் என நிஜமான இடங்களில் இயல்பாக இருக்கும் வெளிச்சத்தில் கருப்பு வெள்ளை ஒளிப்பதிவின் உச்சபட்ச சாத்தியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது 27 டௌண்.

உலகத்தரமான கருப்பு வெள்ளை காட்சிகளை இப்படத்தில் உருவாக்கியதுவழி அபூர்வமான மேதைமையை வெளிப்படுத்திய அபூர்வ கிஷோர் பீர் (A K Bir) எனும் ஒளிப்பதிவாளருக்கு அப்போது வயது வெறும் 22! கருப்பு வெள்ளைப் படங்கள் காலாவதியாகி அப்போது பல ஆண்டுகள் தாண்டிவிட்டிருந்தன. ஹிந்தியில் 1964ல் வந்த தோஸ்தி எனும் படத்திற்கு பிறகு ஒரு கருப்பு வெள்ளைப் படம்கூட சரியாக ஓடவில்லை. கருப்பு வெள்ளைப் படங்கள் அங்கு முற்றிலுமாக நின்று விட்டிருந்த. இருந்தும் 27 டௌண் கருப்பு வெள்ளையில் எடுத்ததன் ஒரே காரணம் பணம் பற்றாக்குறை மட்டுமே!. தேசிய திரைப்பட மேம்பாடு அமைப்பிலிருந்து (NFDC) கடன் வாங்கிய 2 லட்சம் ரூபாயை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு 33 வயதிலிருந்த அவதார் கிருஷ்ண கௌள் இயக்கிய படம் 27 டௌண்.

அவதார் கிருஷ்ண கௌள் 1939ல் கஷ்மீரின் ஸ்ரீநகர் பகுதியில் ஒரளவுக்கு வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். பதின்பருவத்திலேயே வீட்டையும் ஊரையும் விட்டு திரைப்படிப்பிற்காக அமேரிக்கா சென்று விட்டார். அங்கு சில்லறை வேலைகள் செய்து பணம் சம்பாதித்து திரைப்படக் கலையைப் பயின்றார். உணவகங்களில் துப்புரவாளராகவும் வாடகை வாகன ஓட்டுனராகவும் வேலை செய்திருக்கிறார். 29 ஆவது வயதில் இந்தியா திரும்பிய அவர் ஹிந்தித் திரைப் படத்துறையையே பின்புலமாக வைத்து மர்ச்சன்ட் ஐவரி எடுத்த பாம்பே டாக்கி எனும் ஆங்கிலப் படத்தில் துணை இயக்குநராக பணி புரிந்தார். பின்னர் தனது முதல் படத்தின் கனவுடன் அலையத் துவங்கினார்.

வேலையில்லாக் கலைஞர்களின் சரணாலயமாகயிருந்த தில்லியின் திரிவேணி கலா சங்கமத்திற்கு உள்ளே சிறிய புத்தகக் கடை ஒன்று இருந்தது. ஒருநாள் அங்கு சென்ற அவதார் கௌள், வந்து பலகாலமாகியும் ஒரு பிரதி கூட விற்காத ஹிந்தி புனைகதைப் புத்தகங்களை காட்டச் சொன்னார்! எடுத்துவைக்கப்பட்ட பல புத்தகங்களிலிருந்து ரமேஷ் பக்‌ஷி (Ramesh Bakshi) எழுதிய ’பதினெட்டாவது சூரியனின் இளஞ்செடிகள்’ எனும் சிறுகதையை எடுத்துப் படித்து முடித்தார்.

உலக எழுத்தாளர்களான காஃப்கா, காம்யு போன்றவர்களின் தெறிப்புக்கள் தென்பட்ட அக்கதையின் எழுத்தாளரைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். அவருடன் இணைந்து 27 டௌணின் திரைக்கதையை உருவாக்கினார். மையப் பாத்திரமாக நாடக நடிகராகயிருந்த மஹராஜ் கிருஷ்ண ரெய்னா (M K Raina) தேர்வு செய்யப்பட்டார். பூனா திரைப்படக் கல்லூரியிலிருந்து ஒளிப்பதிவு படித்து வெளியே வந்த ஏ கெ பீர் ஒளிப்பதிவாளராக ஒப்பந்தமானார். சம்பளம் 3000 ரூபாய்! கதாநாயகி பிரபல நடிகை ராக்கி (Rakhi). திரைக்கு முன்னும் பின்னுமிருந்த மற்ற அனைவருமே புதுமுகங்கள்.

முழுக்க முழுக்க ரயில் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு படத்தை நிஜ ரயில்களிலும் ரயில் நிலையங்களிலும் எடுத்து முடிப்பது இன்றுவரைக்கும் மிகக் கடினமான காரியம். பெரும் பணத்தையும் நேரத்தையும் செலவிட்டு எண்ணற்ற நடைமுறைச் சிக்கல்களை சந்திக்காமல் அது சாத்தியமே ஆகாது. ஆனால் துணிச்சலான அந்த இளைஞர்கள் யாரிடமுமே அனுமதி கோராமல் கையில் பிடித்த கேமராவை வைத்துக்கொண்டு ரயிலக்ளுக்குள்ளே மும்முரமாகப் படப்பிடிப்பில் ஈடுபட்டனர்.

ரயில் போலீசாரால் பலமுறை கைது செய்யப்பட்டனர். உள்ளூர் ரௌடிகளின் கையில் சிக்கி சித்திரவதைகளுக்கு ஆளானார்கள். ரயிலில் திருட்டுத்தனமாகக் காட்சிகளைப் பதிவு செய்யும்போது ராணுவத்திடம் சிக்கி வதைக்கப்பட்டனர். ராணுவக்காரர்கள் அவர்களை பாகிஸ்தான் உளவாளிகளெனத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு அடித்துத் துவைத்தனர். அனைவருக்குமே வயது குறைவாக இருந்ததனால் நிஜ சினிமாப் படப்பிடிப்பு அது என்று யாருமே நம்பவில்லை!

விளக்குகள் இல்லவேயில்லை! தனக்கு ஒப்பனையே இல்லை! சின்னப் பையன்கள்  தன்னைவைத்து விளையாடுகிறார்கள் என்று நினைத்த கதாநாயகி ராக்கி பல சிக்கல்களை உண்டுபண்ணினார். எடுத்த காட்சிகளைத் திரையில் போட்டுக் காட்டாமல் மீண்டும் படப்பிடிப்புக்கு வரமுடியாது என்று சண்டையிட்டுக் கிளம்பினார். எடுத்த காட்சிகளைப் போட்டுக் காட்டுவது அப்போது மிகவும் கடினமான ஒன்று. இருந்தும் கஷ்டப்பட்டு அதற்கும் ஏற்பாடு செய்தார் அவதார் கௌள். ”விளக்கில்லாமல் படம் எடுத்தால் திரையில் இருட்டுதான் தெரியும்! வாங்க, கொஞ்சம் இருட்டைப் பார்க்கலாம்” என்று ஏளனமாகப் பேசிக்கொண்டு ஒரு கும்பலுடன் படம் பார்க்க வந்த ராக்கி எடுக்கப்பட்ட காட்சிகளைப் பார்த்து வியந்துபோனார். அதன்பின் தனது முழு ஒத்துழைப்பையும் வழங்கினார்.

ஒரே ஒரு காட்சித் துணுக்குக்காக ஐந்தாறு மைல்களுக்குமேல் கனமான கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு கால்நடையாகவே சென்றிருக்கிறார்கள்! வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாத ஒரு அதிசய நிகழ்வுதான் 27 டௌணின் படப்பிடிப்பு என்று ஏ கெ பீர் பிற்பாடு சொன்னார். கேமராவைத் தூக்கிவைக்கும் கருவிகள் எதுவுமில்லை. அதைத் தோளில் வைத்துக்கொண்டு நெருக்கியடிக்கும் கூட்டத்திற்கு நடுவே நடந்துசென்று படம் பிடிக்கவேண்டும்.

இப்படத்தில் யாருமற்ற ஒரு ரயில் நடைமேடையின் பறவைக்கோணக் காட்சி ஒன்று இருக்கிறது. ஒரு மாநகர ரயில் அங்கு வந்து நிற்கிறது. ஒரு சின்னப் பெட்டிபோல் காட்சியளிக்கும் அந்த ரயிலிலிருந்து கூட்டமாக வெளியேறும் மக்கள் வெள்ளத்தில், சில நிமிடங்களில் அந்த நடைமேடை ஒரு மனிதக் கடலாக மாறுகிறது! உலக சினிமாவிலேயே நிகரற்ற இந்த ஒரே ஒரு காட்சி மட்டுமே போதும் 27 டௌண் படத்தின் மகத்துவத்திற்குச் சான்றாக.  

புல்லாங்குழல் வித்தகரான ஹரிபிரசாத் சௌரஸியாவும், ஒடிசி நடனத்தில் காலங்காலமாக  கையாண்டுவரும் முக்கியமான பல இசைகளை அமைத்த பண்டிட் புவனேசுவர் மிஷ்ராவும் இணைந்து புவன்-ஹரி என்ற பெயரில் இப்படத்தின் இசையை அமைத்தனர். சிலயிடங்களில் அதீத நாடகத்தனம் கொண்டது என்று அப்போது சிலரால் குறை சொல்லப்பட்ட இசை அது. இப்போது மீண்டும் பார்க்கையில் 27 டௌணின் இசைத்தடம் அசாத்தியமான ஒன்றாகவே எனக்குப் படுகிறது. நாடகத்தனம்கொண்ட அந்த இசை படத்திற்கு மற்றுமொரு பரிமாணத்தைதான் அளிக்கிறது.

கருப்பு வெள்ளைப்படத்தைப் பார்க்க யாருமே விரும்பாத ஒரு காலகட்டத்தில் வெளியாகியும் ஓரிரு திரையரங்குகளில் மூன்று வாரம் வரைக்கும் ஓடியது 27 டௌண். பல வெளிநாட்டுத் திரைப்பட விழாக்களுக்கு படம் தேர்வுசெய்யப்பட்டது. இருந்தும் படத்தின் தரத்திற்கோ தகுதிக்கோ ஏற்ற வரவேற்பு எதுவும் அப்போது கிடைக்கவில்லை. பின்னர் 1974ஆம் ஆண்டின் சிறந்த ஹிந்தி திரைப்படம், இந்தியாவின் சிறந்த ஒளிப்பதிவாளர் எனும் இரண்டு தேசிய விருதுகள் படத்திற்கு வழங்கப்பட்டன. பல வெளிநாட்டு திரைப்பட விழாக்களில் 27 டௌண் கொண்டாடப்பட்டது.

படம் வெளியாகி ஒரு வாரம் கழித்து மழைகொட்டும் ஒரு மாலையில் மும்பாயின் வால்கேசுவர் கடற்கரையில் மனச்சோர்வுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார் அவதார் கிருஷ்ண கௌள். அடித்துச் சிதறும் கடல் அலைகளுக்குள்ளே ஒரு பெண் மூழ்கிப் போவதை திடீரென்று அவர் கண்டார். உடன் கடலில் குதித்து அப்பெண்ணை ஒரு வழியாகக் கரை சேர்த்தார். ஆனால் அதற்கிடையே அவர்மேல் பாய்ந்த பேரலைகள் அவதார் கௌளை அடித்துக் கொண்டுபோனது.

சில நாட்கள் கழித்து எம் கே ரைனாவுக்கு அவதார் கௌளிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. ”அன்பு ரைனா.. இங்கே யாருமே பெரிதாக கண்டுகொள்ளவில்லை என்றாலும் நமது படம் மதிப்புமிக்க லொகார்னோ திரைப்பட விழாவின் முக்கியச் சுற்றுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அங்கு சென்றுவரக்கூட என்னிடம் பணமில்லை. நமது படம் அங்கு அநாதையாக நிற்கப்போகிறது”.

சகமனிதர்களையும் திரைப்படக்கலையையும் உயிர்விட்டு நேசித்த அவதார் கௌள், தான் எடுத்த ஒரே ஒரு திரைப்படத்தை அநாதையாக விட்டு விட்டு மறதிக்குள் மறைந்துபோனார். இன்றும் சிதைந்துபோன இரும்புத் தூண்களில் ரயில் பாலங்கள் பயந்து நிற்கின்றன. எதையுமே நினைவில் வைக்காத கொடூரமான காலம் அவற்றின் மேல் இலக்கில்லாமல் பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது.


shaajichennai@gmail.com

20141213

இணையம் தழுவும் எழுத்து



நமது காலம் நமது ரசனை – 2
உயிர்மை, டிசம்பர் 2014 

இலைகள்
மரப்பட்டை
விலங்குத் தோல்
பருத்தி இழை
செயற்கை இழை....
தடித்த எழுத்துக்களில் வேறு வேறு வண்ணங்களில் எழுதி மகளிடம் கொடுத்தேன்.
“இது போதுமா அப்பா? என்று சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.
“அது இவ்வளவுதான்டா செல்லம் என்றேன்.
மாலையில் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திரும்பி வந்த கீதிப் பாப்பாவின் முகம் வாடிப்போயிருந்தது!

“என்னடா ஆச்சு?
“நேஹா, தியா, நித்தியா, மாதவ், அசுவின்.. அல்லாரும் நெறய பேஜில கலர் போட்டோ அல்லாம் ஒட்டி வச்சு எடுத்தினு வந்தாங்க. அவங்களுக்கல்லாம் மிஸ் அஞ்சு ஸ்டார் தந்தாங்க.. என்னோட புக்கப் பாருங்க!”. நான் அவளது வீட்டுப்பாடப் புத்தகத்தை புரட்டிப் பார்த்தேன். நட்சத்திரங்கள் எதுவுமில்லை! மேலும் எல்லாமே தவறு என்பதுபோல் வெட்டியும் போட்டிருக்கிறார் வாத்தியாரம்மா! மனிதன் அணியும் உடைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பற்றி எழுதத்தானே கேட்டிருந்தார்!

அடுத்தநாள் பள்ளிக்கு மகளை அழைத்து வரச் சென்றபோது என்ன நடந்தது என்று தெளிந்து விட்டது. வண்ணப்படங்களை ஒட்டி, விரிவான அட்டவணைகளைப் போல் தயாரித்த பல பக்கங்களில் மனித உடைகளின் வரலாற்றை விரிவாக விளக்கியிருந்தனர் பெரும்பாலான குழந்தைகள்! 135000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மனிதன் உடைகள் அணிய ஆரம்பித்ததிலிருந்து துவங்கும் தகவல்கள்! இணையத்திலிருந்து பதிவிறக்கம் செய்து மின் அச்சிட்டவை!

“அதெல்லாம் தப்புடா.. நெட்டிலிருந்து அப்படி டவுண்லோட் பண்ணி பிரின்ட் அவுட் எடுத்து ஒட்ட யாராலயும் முடியும். அப்பா எழுதிக் கொடுத்தது தான்டா ரைட்டு.... "ஆனால் எனக்கு ஒரு ஸ்டார் கூட கெடைக்கலையே...என்று ஏமாற்றத்தில் சோர்ந்த எனது மகளின் வார்த்தைகளுக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

யோசித்துப் பார்த்தேன்! நான் அவளிடம் சொன்னது உண்மையா? இணையத்திலிருந்து பதிவிறக்கம் செய்து பாடங்களை நிரப்புவதில் என்ன தவறு? மனிதன் உடைகள் அணிய ஆரம்பித்ததன் வரலாற்றை அனைவருமே தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டுமா? அத்தகவல்கள் கிடைக்குமிடத்திலிருந்து எடுக்கலாமே! எதைவேண்டுமானாலும் எடுக்கும் வாய்ப்பு இருக்கும்போது அதை பயன்படுத்துவது நல்லது தானே? அறிவுஜீவிகளான எழுத்தாளர்களே இணையத்திலிருந்து எண்ணற்ற விஷயங்களை எடுக்கிறார்களே!

இணையம் உலகை முற்றிலுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கும் கடந்த பதினைந்தாண்டுகளில் இணையத்திலிருந்து தழுவி எழுதுகிறார் என்கின்ற குற்றச்சாட்டை சந்திக்காத எழுத்தாளர்கள் குறைவே. இணையம் இருப்பதனால் மட்டுமே பலர் எழுத்தாளர்களாகத் தங்களை முன்வைக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை என்றாலும் இணையத்தின் வருகைக்கு வெகுகாலத்திற்கும் முன்னரே எழுத்தாளர்களாக தங்களை நிலைநாட்டியவர்களையும் இந்த குற்றச்சாட்டு விட்டபாடில்லை! தழுவல்தான் இங்கு பிரச்சினை என்றால் இணையம் வருவதற்குப் பல பதிற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே தழுவி எழுதுவதை மும்முரமாக கையாண்டவற்களில் ஒருவன் நான்!

பத்தாவது வயதில் எனது முதல் எழுத்து பிரசுரமாது. ஒரு கவிதை! அது தந்த ஆர்வத்தில் எழுத்தாளன் ஆகியே தீருவேன் என்று முடிவெடுத்தேன். ஆனால் என்ன எழுதுவது? அப்பா என்னை அடித்துத் துவைத்தார் என்று எழுதினால் அதில் என்ன புதுமை இருக்கிறது? மகன்களை அடித்துக் கொடுமைப்படுத்தாத அப்பாக்கள் அந்த காலத்தில் எங்கிருந்தார்கள்! எழுத்தாளன் ஆகியே தீரவேண்டுமே! என்ன செய்வது?

ஒருநாள் ஜூனியர் விகடனில் தமிழ்நாட்டின் மேட்டுப்பட்டி எனும் கிராமத்தில் ஆயிரக்கணக்கான எருமைகளை ஒரு கோவில் சடங்கின் பகுதியாக பலி கொடுத்ததைப் பற்றிய கட்டுரையைப் படித்தேன். உடனடியாக அதை மலையாளத்திற்கு மொழிபெயர்த்துக் கேரள சப்தம் எனும் இதழுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். எனது உண்மையான வயதோ தமிழோ தெரியாத ஆசிரியர், சம்பவ இடத்திற்கு நான் விரைந்து எல்லாவற்றையும் நேரடியாகப் பார்த்து எழுதியதாக நினைத்து அதைப் பிரசுரித்து 25 ரூபாய்க்கான காசோலையையும் எனக்கு அனுப்பி வைத்தார்! வாழ்க்கையில் முதலில் பார்த்த அந்தக் காசோலையைக் காசாக்க என்னால் முடியவில்லை என்றாலும் எழுதினால் பணம் கிடைக்கும் என்று அப்போது தெரியவந்தது. (அது அவ்வப்போது மட்டுமே நடக்கும் ஓர் அதிசயம் என்பதைப் பிற்பாடு தெரிந்துகொண்டேன்!)

பதினாறு வயதிருக்கும்போது ஒரு பழைய ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட் பிரதியில் முதியவயது உடலுறவுக்கு ஒரு கைப்புத்தகம் எனும் ஒரு கட்டுரையைப் பார்த்தேன். அந்த வயதின் காமக் கிளுகிளுப்பில் அதை படிக்க ஆரம்பித்த நான் அக்கட்டுரையை மொழிபெயர்த்து குடும்ப டாக்டர் எனும் ஆரோக்கிய மருத்துவ இதழுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். ஒரு பெரிய பீரங்கிக் குழலுக்கு இருபுறமும் ஒரு கிழவனும் கிழவியும் நிற்பதுபோன்ற அட்டைப் படத்துடன் அட்டைக் கட்டுரையாக அதைப் பிரசுரித்தனர்!

சில வாரங்கள் கழித்து அவ்விதழின் ஆசிரியர் மனோகரன் எனக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பினார். ஷாஜிக்கு, பழைய ரீடர்ஸ் டைஜஸ்டிலிருந்து வார்த்தைக்கு வார்த்தை சுட்டு எழுதிய ஒரு கட்டுரையை அனுப்பும்போது குறைந்த பட்சம் நன்றி – ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட் என்ற ஒரு குறிப்பையாவது வைத்திருக்கலாம். இத்தகைய கட்டுரைகளைப் பிரசுரிப்பது பல வகையான  சட்டச் சிக்கல்களை வரவழைக்கக்கூடியது. அது உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் நல்லதில்லை. பயந்து நடுங்கி ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்துபோனேன்.

இதுபோன்ற எழுத்துக்களின் வழியாக எழுத்தாளனாக வேண்டியதில்லை என்று அன்று முடிவெடுத்தேன். தனது கடிதத்துடன் ஆசிரியர் 50 ரூபாய் காசோலையையும் வைத்திருந்தார்! முழுத்தேங்காய் கிடைத்த நாய் போல் அதைப் பலமாதம் கையில் வைத்திருந்தேன். வறுமை ஒரு மனிதனை எதுவும் செய்ய வைக்கும்! பணமில்லாமல் திண்டாடிய நாளொன்றில் அக்காசோலையை எடுத்து கோட்டயத்தில் உள்ள அவ்விதழின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றேன். காற்றில் வளைந்து நிமிர்வதுபோன்ற ஒல்லி உடம்புக்கு மேல் அசைந்து தொங்கும் உடைகளுடன் பலவீனமாக நிற்கும் அந்தப் பதினாறு வயதுப் பையன் எழுதிய முதிவயது உடலுறவுக்கான் கைப்புத்தகத்தை நினைத்து ஒட்டுமொத்த ஆசிரியர் குழுவும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர்.

ஜனனி பிரசுரம் என்கின்ற பெயரில் பல இதழ்களை நடத்திக்கொண்டிருந்த அக்குழுமத்தின் தலைவர் தாமஸ் டி அம்பாட் அப்போது மலையாள களிப்புனைவு (Pulp Fiction) இலக்கியத்தின் பேய் மற்றும் துப்பறியும் கதை எழுத்தாளர்களில் ஓர் உச்ச நட்சத்திரம். ஒருகாலத்தில் அவர் எங்கள் ஊர்ப் பகுதிகளில் தங்கி கூலிவேலை செய்திருக்கிறாராம்! அந்த நினைவுகளாலோ என்னமோ, என்னிடம் மிகவும் அன்பாகப் பழகினார். காசோலையைத் திருப்பி வாங்கி வரும்காலத்தில் நீ எழுதப்போகும் அசல் எழுத்துக்களுக்கு இது ஒரு முன்தொகை என்று சொல்லி ஒரு 100 ரூபாய் நோட்டை கையில் வைத்துத் தந்தார். எழுத்துக்காக எனக்கு கிடைத்த முதல் ஊதியம்!

எழுத்தில் அவர் ஒருபோதும் எனது ஆதர்சமாக இருந்தவரல்ல என்றாலும் பின்னர் பலமுறை நான் அவரைச் சந்தித்தேன். புகழும் செல்வமும் வாய்த்திருந்த ஒரு நட்சத்திர எழுத்தாளர் அவர். என்னை வைத்து அவருக்கு எந்த லாபமும் இருந்ததில்லை. ஆனால் நான் நேரில் சந்தித்த அந்த முதன்முதல் எழுத்தாளர் என்னிடம் மிகுந்த கருணையையும் அன்பையும் வெளிப்படுத்தினார். கார்கள் இருந்தபோதிலும் இருசக்கர வாகனங்களை நேசித்தவர். தனது புல்லட்டில் நெடுந்தொலைவு பயணம் செய்வதை விரும்பிய அவர் அத்தகைய ஒரு பயணத்திற்கு நடுவே சாலை விபத்தில் சிக்கி பரிதாபமக இறந்துபோனார்.

ஒரு முறை கோழிக்கோட்டின் ஒரு நட்சத்திர விடுதியில் நாவல் எழுதுவதற்காக தங்கியிருந்த அவரைச் சந்தித்த நாள் மறக்க முடியாது. எனக்கு நாரங்ஙா வெள்ளம் வாங்கித் தந்து அவர் விஸ்கி குடித்துக்கொண்டிருந்தார். அறை முழுவதும் பலவிஷயங்களைப் பற்றி இதழ்கள், கருப்புப் புத்தகங்கள் (Black Books), ஆங்கிலப் புனைவிலக்கியப் புத்தகங்கள், அறிவுத் தகவல் களஞ்சியங்கள் போன்றவை விரவிக் கிடந்தன. இது போன்ற புத்தகங்களை வாசிப்பதன் வழியாகவும் அவற்றிலிருந்து தகவல் தேடல் செய்வதன் வழியாகவும் நாம் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளலாம் என்றும், நமது எழுத்திற்கான தகவல்களைச் சேகரித்துக்கொள்ளலாம் என்றும் அவர் என்னிடம் சொன்னார்.

எழுத்திற்கான தகவல்களை நாம் எங்கிருந்தாவது எடுத்தே ஆகவேண்டும். ஆண்டுகள், இடங்கள், பெயர்கள் போன்ற தகவல்களை படைப்பூக்கத்தால் உருவாக்கிவிட முடியாது. ஒரு காலத்தில் அதற்காக இதழ்களையும் புத்தகங்களையும் களஞ்சியங்களையும் பயன்படுத்தினோம். புத்தகங்கள் ஒருசிலருக்கு மட்டுமே கையெட்டும் தொலைவில் இருந்தன, இப்போதும் இருக்கின்றன! ஆனால் இணையம் ஒவ்வொருவரின் விரல் நுனிக்குமே இன்று வந்துவிட்டது! ஒரு தகவலுக்காக தடிமனான பல புத்தகங்களைப் பலமணிநேரம் இப்போது புரட்டவேண்டியதில்லை. இணையம் அனைத்தையும் எளிதாக்கியிருக்கிறது.

இணைய தளங்களிலிருந்து எடுக்கும் தகவல்களை உலகம் முழுவதும் எழுத்தாளர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் அந்த எழுத்துக்களைப் படித்த பின்னர் யோசனை பொங்கும் சில நண்பர்கள் இணையத்தில் அதைப் பற்றி வேறு என்னென்ன இருக்கிறது என்று தேடிப்பிடித்து ‘மார்க் ஷட்டர் பக் என்பவர் 1995லேயே இதைப்பற்றி விரிவாக எழுதியிருக்கிறார். அதுகூட இவருக்குத் தெரியவில்லை என்றெல்லாம் சொல்வார்கள்! இதற்கு ஒரு மறுபக்கமும் இருக்கிறது. விஷயமே அறியாத பலர் அங்கும் இங்குமிருந்து கிடைக்கும் குறிப்புச் சொற்களை கூகிள் செய்து தோ ஒன்றைப் படித்து, எல்லாம் தெரிந்தவர்களைப்போல் நடமாடும் அபாயம் நிகழ்கிறது.

சமீபத்தில் ஒரு விளம்பர நிறுவன அலுவலகத்தில் வரப்போகும் விளம்பர வரிசை ஒன்றுக்கான விவாதத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அசாதாரணமான கூற்றுகளுக்கு அசாதாரணமான ஆதாரங்களும் தேவைப்படுகின்றன என்று கார்ல் சேகன் (Carl Sagan) சொல்லியிருக்கிறார்... என்று நான் சொன்னபோது அந்த நிறுவனத்தில் அதிகாரியாயிருக்கும் ஓர் இளைஞர் வான் அறிவியலாளர் கார்ல் சேகனைப் பற்றித்தானே சொல்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்!

அறிவியல் மேதையும் விண்வெளி ஆய்வாளரும் சிந்தனையாளரும் எழுத்தாளருமான கார்ல் சேகனைப்பற்றி இந்த இளைஞர் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாரே! பரவாயில்லையே என்று ஒரு கம் நினைத்துக்கொண்டேன்! ஆனால் நான் பேசுவது எதையும் சரியாகக் கவனிக்காமல் முழுநேரமும் அவர் தனது ஐஃபோனில் நோண்டிக்கொண்டுதானே இருந்தார் என்று யோசித்தபோதுதான், அலைபேசி ஒலகத்துல கூகிள் கூகிள் பண்ணிப்பார்த்து தான் கார்ல் சேகன் யாரென்று அவர் கண்டுபிடித்தார் என்பது எனக்கு வெளிச்சமானது!

ஷாஜி என்கின்ற வார்த்தையின் பொருள் உருது மொழியில் தைரியமானவர் என்று. ஆனால் மவோரி மொழியில் அது....ஒரு படத்தில் என்னுடன் நடித்த ஒரு நடிகனின் இணைய விஞ்ஞானம் இப்படித்தான்போகிறது. நாம் எதைச் சொன்னாலும் அவர் அதை நமக்குத் தெரியாமல் கூகிள் பண்ணி தகவல்களை எடுப்பார்! பின்னர் யாருக்குமே தேவையில்லாத அத்தகவல்களை நமக்கு முன் கக்கி உயிரெடுப்பார்!

தனக்குத் தொடர்போ அக்கறையோ இல்லாத விஷயங்களை இணையத்திலிருந்து எடுத்துத் தன்னுடைய கண்டுபிடிப்பைப் போல் வழங்கிப் புகழைக் கோரும் ஆட்களின் எண்ணிக்கை ஊடகங்களிலும் சமூக வலைத்தளங்களிலும் இன்று மிக அதிகம். வேடிக்கை என்னவென்றால் பலமுறை சரிபார்க்காமல் இணையத்தில், முக்கியமாக இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பல இணைய தளங்களில் இருக்கும் தகவல்களைப் பயன்படுத்த முடியாது என்பதுதான். அங்கு தகவல்களைவிடத் தகவல் பிழைகளே நிரம்பி வழிகின்றன.

ஒரு விஷயத்தைப்பற்றித் தனக்கு முன்பின் எதுவுமே தெரியாது, தன்னுடைய சிந்தனைகளுக்கு அத்துடன் எந்தச் சம்பந்தமுமில்லை என்றிருக்கும்போதிலும், வாசகர்களுக்கு சுவாரசியத்தை அளிக்கும் வகையில் இணையத்தில் எங்கேயோ பார்த்த சிலவற்றை எடுத்து,பலகாலமாக இதைப்பற்றித்தான் நான் தியானித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று எழுதும் எழுத்தாளர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். பழம்பெரும் பாடகர் பி பி ஸ்ரீநிவாஸ் இறந்துபோனபோது பிரபல மலையாள இசை விமர்சகர் ஒருவர் சமகாலப் பாடகர் ஸ்ரீநிவாஸைப் பற்றிய இணையத் தகவல்களை எடுத்து ஒரு கட்டுரையை எழுதினார். அக்கட்டுரையின்படி 2008இன் சிறந்த பாடகருக்கான தமிழ்நாடு அரசு விருதைப் பெற்ற பின்னர்தான் பி பி ஸ்ரீநிவாஸ் இறந்தார்!

ஃபிலோமினா குட்டி என்று ஒரு பாடகியிருக்கிறாள், கேட்டிருக்கிறீர்களா? என்று ஓர் அன்பர் என்னிடம் கேட்டார்! ஏதோ புதிய மலையாளிக் குட்டி ஒருவள் பாடகியாக வந்திருக்கிறாள் என்று நினைத்தேன்! ஆஃப்ரோ பீட் எனும் ஆப்ரிக்க இசை வடிவத்தை நிறவெறிக்கு எதிரான போராட்டமாக முன்வைத்த நைஜீரிய கருவியிசைக் கலைஞரும் அரசியல் போராளியுமான ஃபெலா குடி (Fela Kuti) குறித்துத்தான் அவர் சொன்னார் என்று பிறகு எனக்குத் தெரியவந்தது. ஃபெலா குடி இறந்து கிட்டத்தட்ட இருபதாண்டுகளாபின்னர் அவரை ஃபிலோமினா குட்டி எனும் பாடகி ஆக்குகிறார்கள்!

நீங்கள் பல ஆங்கிலப் பாடகர்களைப்பற்றி சொல்லியிருக்கிறீர்களே..... ஆனால் எர்த்தா கிட்டை பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே என்று ஒருபெண்மணி எனக்கு மடல் அனுப்பினார். எர்த்தா கிட்டா? அந்தப் பெயரை அதற்கு முன்பு நான் கேள்விப்பட்டதேயில்லை! உலகில் இருக்கும் அனைத்து பாடகர்களையும் எனக்கு எப்படித் தெரியும்? இணையம் சரணம் கச்சாமி! தேடினேன்.

1950-60களில் அமேரிக்காவில் இருந்த ஒரு காபரே நடனப்பாடகி எர்த்தா கிட்ட். சில பாடல்களை இணையத்திலேயே கேட்டுப் பார்த்தேன். பாட்டு என்பதை விட உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புள்ள பேச்சுகள் அவை! காமச்சுவை கசியும் பாடல்களைத் தாம் அதிகமும் பாடியிருக்கிறார். அவரைக் கேட்காததில் எனக்கு வருத்தமேதும் தோன்றவில்லை! மடலுக்குப் பதில் அனுப்பினேன். ‘நீங்கள் எர்த்தா கிட்டின் ரசிகையா? அவரை உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?

“எனக்குத் தெரியாது. பிரின்ஸ் ராமவர்மா எழுதியதை நெட்டில் படித்தேன். நெட்டில் பாட்டு கேட்டேன். ஒன்றுமே புரியவில்லை. அதுதான் உங்களிடம் கேட்டேன் என்று பதில் வந்தது! பிரின்ஸ் ராமவர்மா என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்று நானும் நெட்டில் பார்த்தேன்.

எனக்கு ஷோப்பாங் பிடிக்கும், பிசெட் பிடிக்கும்
பழையகாலப் பாடல்கள் பிடிக்கும்
நான்குபேர் கொண்ட தந்தியிசைக் குழு பிடிக்கும்
கிழக்கு ஆசிய தேவாலய குழு இசை பிடிக்கும்
ஆனால் எண்ணைக் கிணர்கள் பீப்பய்க்களில் எண்ணை நிரப்பும்
சளர்ர்ர்ப்ப் ஒலிதான் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்... அமேரிக்காவின் முக்கியப்பாடகி எர்த்தா கிட்ட் இப்படிப் பாடினார்..என்று எழுதியிருக்கிறார்!

திருவாங்கூர் அரச பரம்பரையைச் சார்ந்தவரும், கர்நாடக இசைப் பாடகரும், இசை ஆசிரியரும், செவ்வியல் இசை ஆய்வாளருமான பிரின்ஸ் ராமவர்மா எதற்காக இதை எழுதினார் என்று அந்த கட்டுரையிலிருந்து எனக்கு விளங்கவில்லை! உழைக்கும் வர்க்க இசையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்த ந்த வரிகளை மேற்கோளாகக் காட்டியிருக்கிறார் என்று குத்துமதிப்பாக வைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் அந்த வரிகளை எழுதியவர் எர்த்தா கிட்ட் இல்லையே! மார்வின் ஃபிஷெர் எனும் கறுப்பினப் பாடலாசிரியர் எழுதிய வரிகள் அவை!

பல இணைய தளங்களில் பல மணிநேரம் ஒத்துப்பார்த்துத் தேடித்தான் மேற்சொன்ன தகவல்களைக் கண்டுபிடித்தேன். அந்தப் பெண்மணியும் பிரின்ஸ் ராமவர்மாவும் நானும் இணையத்திலிருந்துதான் இந்த  தகவல்களை எடுத்திருக்கிறோம். ஆனால் தகவல்களை ஒவ்வொருவரும் எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியம். ஷோப்பாங் (Chopin) மற்றும் பிசெட் (Bizet), மிக முக்கியமான மேற்கத்திய செவ்வியல் இசையமைப்பாளர்கள் என்று அறியாத,  நான்குபேர் கொண்ட தந்தியிசைக் குழு (String quartet), கிழக்கு ஆசிய தேவாலய குழு இசை (Polynesian carol) போன்றவை என்னவென்று உணராத ஆட்களுக்கு இந்த வரிகள் எப்படிப் புரியும்?

இலைகள், மரப்பட்டை, விலங்குத்தோல், பருத்தி இழை போன்றவற்றிலிருந்து அன்றும் இன்றும் ஆடைகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன என்ற உண்மையைத் தெரியாதவர்களும் இணையத்தின் உதவியால் குழந்தைகளின் வீட்டுப் பாடத்தை நிரப்பலாம். அவர்கள் அக்குழந்தைகளின் பள்ளி ஆசிரியர்கள்கூட ஆகலாம். ஆனால் மனித உடைகளின் உண்மையான வரலாற்றை அறிய அவர்களால் ஒருபோதும் முடியாது.

1915 டிசம்பர் மாதத்தின் ஒரு மாலையில் இருட்டும் அழுக்கும் குழைந்த பாரிஸ் நகரத் தெருவொன்றில் ஒரு விளக்குக் கம்பத்தின் கீழ் பிறந்து விழுந்தாள் பிரான்சு நாட்டின் எக்காலத்திற்குமுரிய அதிசயப் பாடகி எடித் பியாஃப். தெருமுனைகளில் நின்றுகொண்டு பலர் பரிதாபமான அந்த மகப்பேற்றை வேடிக்கை பார்த்தனர். ஆடுமாடுகள் குட்டி போடுவதுபோல் பனிகொட்டும் சாலையோர நடைமேடையில் தனது மகளை பெற்றுப் போட்டாள் ஒரு தாய் என்று உள்ளுடைந்து எழுதும் ஓர் எழுத்தாளனை இணையத்தால் உருவாக்க முடியுமா?

shaajichennai@gmail.com