20141115

நடுத்தெருச் சினிமா

பார்க்காத படத்தின் கதை - 1
(அந்திமழை -நவம்பர் 2014)

சிறந்த சினிமாவில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் தமிழ்ப் பார்வையாளர்கள்
சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது அவசியம் இந்தப் படத்தை பார்க்க வேண்டும்.
- சுந்தர ராமசாமி 

சினிமாவப் பத்தி எலுத தமிழ்ல ஆயிரம்பேரு இருக்காய்ங்க! நீங்க எதுக்கு சினிமாக் கட்டுரை எல்துறீய்ங்க? நீங்க ஏதோ இசை விமர்சகரோ என்னமோன்னு சொல்றாய்ங்க! அந்த வேலய ஒலுங்கா செஞ்சாப் போதாதா?திரைப் படங்கள் பற்றி அவ்வப்போது சில கட்டுரைகளை மட்டுமே எழுதியிருக்கும் எனக்கு இந்தமாதிரியான அறிவுரைகள் நிறைய கிடைத்ததுண்டு! சினிமாவைப் பற்றி இங்கு பல்லாயிரம் பேர் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. குறும்படங்கள், பெரும்படங்கள், ஈரானியப் படங்கள், ஈழத்துப் படங்கள், ஆஸ்கர் படங்கள், ஆஸ்கர் ரவிச்சந்திரன் படங்கள், ஷங்கர் படங்கள், ஷகீலாப் படங்கள் என எல்லா வகைறாப் படங்களைப் பற்றியும் பல லட்சம் பக்கங்கள் இங்கு எழுதப்பட்டு விட்டன. இப்போதும் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

மூட்டைப் பூச்சிகளின் ஆதிக்கத்தால் சரியாகத் தூங்கமுடியாத ஆத்திரத்தில் எதாவது ஒரு திரைரங்கிலிருந்து வெளியேவந்து ‘இட்லி சாம்பார் ஒரு மொக்கைப் படம். அது ஒரு சக்கைப் படம்என்று அலைபேசி முகநூலில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் அந்த நண்பனும் பல சினிமா விமர்சனங்களை எழுதியவன்! இட்லி சாம்பார் என்று ஒரு படம் வரவில்லையே என்று யதார்த்த சினிமாப் பாணியில் கேட்கக் கூடாது. வேண்டுமானால் வறுத்த கரி, கருவாட்டுக் கொழம்பு, புளியங்கொட்டை என்று எதாவது ஒரு பேரை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!

என்னடா இது? ஆழமான கருத்துக்களைக் கொண்ட ஒரு கட்டுரைத் தொடரை எழுதலாமென்று வந்த நான் ஆரம்பித்தவுடனே ‘செம காமடியை நாடி காமெடி ட்ரென்டின்பின்னால் போகிறேனே! பொதுப் போக்கு என்று தமிழில் சொல்லக் கூடிய இந்த ‘டிரென்ட்இருக்கே! நமது சினிமாவில் அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் உந்துதலாக எப்போதுமே இருப்பது இது தான். சுந்தர ராமசாமி சொல்வதுபோல் அறிந்ததையே எதிர்பார்த்து பழைய சுகம் மீண்டும் நக்கிக் காண நாவைத் துழாவும் நம் பழக்கத்தினால் உருவாகிறவை இந்தப்  பொதுப் போக்குகள். வித்தியாசம் முதன்மை பெறும் படைப்புகளை உதறி உதாசீனப்படுத்திச் சிறுமைக்கு உட்படுத்தும் நம் பொறுப்பின்மை இதற்கு மற்றுமொரு முக்கியமான காரணம் என்றும் சொல்கிறார் ராமசாமி. உண்மை தான். ஆனால் வித்தியாசத்தை வலிந்து உருவாக்கும் முயற்சிகளை என்ன சொல்வது?

வணிகப் படங்களை விடக் கலைப்படங்கள் தான் இங்கு போலியானவை. வணிகப் படங்கள் பண லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டவை. சிறந்த கலைப் படைப்பு என்ற பிரகடனை எதுவுமே அவற்றுக்கு இல்லை. ஆனால் கலைப் படங்கள் என்று போலியாக முன்னிறுத்தப்படும் பல படங்கள் கலைப் பெருமைக்கான தகுதியற்ற நாடல்கள் மட்டுமே! உண்மையான கலைப் படங்களுடன் எண்ணற்ற போலிகளும் எப்போதுமே இங்கு இருந்து வந்திருக்கின்றன. மலையாளத்தில் குறிப்பாக.

இங்கே ஒரு துறவுரை அதாவது Disclaimer. நான் இங்கு எழுதும் விமர்சனபூர்வமான எதாவது கருத்துக்களை வைத்து தனிமனித விரோதம் காரணமாக விமர்சனம் செய்கிறார் என்றெல்லாம் சொல்லாதீர்கள். கலை, இலக்கியம், தத்துவம் போன்றவற்றில் தனிமனித விரோதம்போல் அபத்தமான ஒன்று வேறு எதுவுமே இல்லை என்று நம்புகிறவன் நான். கருத்து ரீதியான வேறுபாட்டைப் பதிவு செய்யும்போது அதைத் தனிமனித விரோதமாகச் சித்தரிக்கும் மனநிலை நமது சமூகத்தின் பெரு வியாதிகளில் ஒன்று.

டாக்டர் பிஜு என்பவர் அடிப்படையில் ஒரு ஹோமியோ மருத்துவர். திரைப் படங்களை இயக்கும் டாக்டர் என்று சொல்லும்போது கலைத்துறை சார்ந்தது அவரது மருத்துவர் பட்டம் என்று தவறாக நினைக்கக் கூடாது என்பதற்காக இதைச் சொன்னேன். இந்தியன் பனோரமாவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, கேன் (Cannes) திரைப்பட விழாவில் காட்டப்பட்ட அவரது முதல் மலையாளப் படமான சைராவின் ஒற்றைவரிக் கதையைக் கேளுங்கள்.

கேரளாவின் பிரபலமான ஒரு முஸ்லிம் கசல் பாடகரின் (கேரளாவில் ஏது கசல்?!) செல்ல மகள் சைரா ஒரு பத்திரிகையாளராக மாறும் முயற்சிக்கிடையே காணாமல் போகிறாள். பல நாட்கள் கழித்துத் திரும்பி வரும் அவள் எதையோ தொலைத்தவளைப் போல் மௌனமாக இருக்கிறாள். அவளை ஆறுதல்படுத்த அவளது அப்பா நெருங்கும்போது தனது உடைகளை அவிழ்த்துக் காட்டி என் உடலை பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஆனால் என்னை வதைக்காதீர்கள்என்று கதறிக் கெஞ்சுகிறாள். அவளைக் கடத்திச் சென்ற குழு கொடூரமான வன்பாலுறவுக்கு ஆளாக்கியதால் அவளது மனநிலை பாதிக்கப்பட்டது போலும். சொந்த அப்பாவைக் கூட பாலியல் வெறி பிடித்த ஒரு மிருகமாகத்தான் அவளால் இப்போது பார்க்க முடிகிறதாம்!  

ரோஜா, பாம்பே, உயிரே, சர்ஃபரோஷ், மிஷன் கஷ்மீர், உன்னைப்போல் ஒருவன் என எண்ணற்ற படங்களில் பார்த்த இஸ்லாமியப் பயங்கரவாதம் எனும் தேய்வழக்கை இழுத்து இழுத்து, போலிக் கலைப் படங்களின் அனைத்துத் தன்மைகளோடும் எடுக்கப்பட்ட வீட்டிலேக்குள்ள வழி எனும் படத்திற்கு 2011இன் சிறந்த மலையாளப் படத்திற்கான தேசிய விருது அவருக்குக் கிடைத்தது!  சில கொரிய, ஜப்பானிய படங்களின் பாணியைத் தழுவி எடுத்த, உட்கார்ந்து பார்க்கவே முடியாத ஆகாசத்தின்டெ நிறம் எனும் அவரது படத்திற்கும் பல விருதுகள் கிடைத்தன! சொல்லப் போனால் டாக்டர் பிஜு இதுவரைக்கும் எடுத்த ஐந்து படங்களுக்குமே பல விருதுகள் கிடைத்திருக்கின்றன! சிறந்த சினிமா குறித்து சில புத்தகங்களையும் எழுதியிருக்கிறார். அவற்றிற்கும் விருதுகள் கிடைத்திருக்கின்றன! அரவிந்தன், அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் அமர்ந்திருந்த பீடத்தில் இன்று டாக்டர் பிஜு ஏறி அமர்ந்திருக்கிறார் என்று சொல்பவர்களும் உண்டு!

இரண்டு நடிகர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கடந்த ஆண்டிற்கான சிறந்த நடிகர் தேசிய விருதுகளில் ஒன்றை மலையாள நகைச்சுவை நடிகர் சுராஜ் பெற்றது டாக்டர் பிஜு இயக்கிய படத்தில்தான்! ஆனால் தேசிய விருது பெற்ற அந்த நடிப்புக்கு மாநில அளவிலான எந்த விருதுமே கிடைக்கவில்லை! இரண்டு பிராந்தியங்களைத் திருப்திப்படுத்தும் வகையில் இரண்டு நடிகர்களுக்குச் சிறந்த நடிகருக்கான தேசிய விருதை பகிர்ந்து வழங்குவது இப்போது வழக்கமாகி வருகிறது! சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எதிர்பார்த்த தேசிய விருது கடைசி நேரத்தில் கைவிட்டுப் போனதனால் ஒரு மலையாள நடிகர் மயக்கம்போட்டு விழுந்தார்! இதையெல்லாம் பார்க்கும்பொழுது விருதுகளைப்போல், குறிப்பாக அரசு அளிக்கும் விருதுகளைப்போல் அபத்தமானவை வேறு எதுவுமில்லை என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

தனது வாழ்நாளில் ஒரு தேசிய விருது கூட கிடைக்காதவர் அதிசய இயக்குநர் பாசு சாட்டெர்ஜி. இன்று பார்க்கையிலும் மிகவும் சுவாரசியமாக இருக்கும் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட நடுநிலைப் படங்களை இயக்கியவர் அவர். சோட்டி ஸி பாத், பியா கா கர், சித் சோர், கட்டா மீட்டா, ரஜனீகந்தா, பாத்தோம் பாத்தோம் மே என எத்தனையோ அற்புதமான படங்களைத் தந்தவர் அவர்! நடுநிலை சினிமாவைப் பற்றி பேசுகையில் ஒருமுறை அவர் சொன்னார், “நடுநிலை சினிமா என்றல்ல நடுத் தெருச் சினிமா என்று சொல்லுங்கள். ஏன் என்றால் அந்த வகைமை சினிமாவிற்காகவே வாழ்ந்த பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் நடுத் தெருவுக்குதான் வந்து விட்டனர்”.  

அந்த காலகட்டத்தில் கலைப் படங்களுக்கு மட்டுமே பெரும்பாலும் அரசு விருதுகள் கிடைத்தன. நடுநிலைப் படங்களுக்கு விருதும் கிடைக்காது, வழக்கமான வணிக மசாலாக்கள் இல்லாததால் திரைரங்குகளில் அவை வெற்றியும் அடையாது! அப்படங்களில் பெரும்பாலானவற்றை அவை வந்த காலத்தில் யாருமே பார்க்கவில்லை. பார்க்கப்படாத அந்தப் படங்களின் திரையிலும் திரைக்கு பின்னாலும் என்ன நடந்தது என்பதை காலம் கடக்கும் முன் யாராவது பதிவு செய்தே ஆகவேண்டும். ஏனென்றால் இந்திய வெகுமக்கள் சினிமாவில் இன்று நாம் காணும் மாற்றங்கள் அனைத்தையும் உருவாக்கியது அந்த நடுநிலைப் படங்கள் தாம்.

சமீபத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்வைச் சொல்லுகிறேன். முதலில் அதன் பின்புலம். 1995இல் வெளியானது ஸ்திரீ எனும் தெலுங்கு திரைப்படம். NFDC யும் தூரதர்ஷனும் இணைந்து தயாரித்த அப்படத்தை அது வெளிவந்த காலத்திலேயே தேசியத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருக்கிறேன். 1993 வரைக்கும் ஹைதராபாத்தில் வாழ்ந்து வந்த, தெலுங்குமொழி தெரிந்த எனக்கு அப்படம் மிகவும் பிடித்துப் போனது. தரமானதும் அதேசமயம் பெருவாரியான மக்களின் ஆதரவைப் பெற்றவையுமான பல படங்களை இயக்கி மலையாள சினிமாவின் எக்காலத்திற்குமுரிய இயக்குநர்களில் ஒருவர் என்று பெயர்பெற்ற கே.எஸ்.சேதுமாதவன் இயக்கிய படம் ஸ்திரீ. தெலுங்கு மொழியில் அவர் இயக்கிய  ஒரே படம். தனது வாழ்நாளில் அவர் இயக்கிய கடைசிப் படமாகவும் அமைந்தது அது.

தென்னிந்திய சினிமாவில் எனது மிகவும் பிடித்த நடிகைகளில் ஒருவரான ரோஹிணி அப்படத்தின் மையப் பாத்திரமான ரங்கி எனும் ஸ்திரீயாக நடித்தார். முக்கிய ஆண் பாத்திரமாக தலைவாசல் விஜய் வந்தார். ஆனால் அப்படம் ரங்கியின் கதை, அவளது வாழ்க்கை. கோதாவரிப் பிராந்தியத்தின் வட்டார வழக்கிலான பேசும் மொழியாலும், படிப்பறிவற்ற ஓர் ஏழை மீனவப் பெண்ணின் உடல் மொழியாலும், நுட்பமான முகபாவனைகளாலும் ரோஹிணி அப்பாத்திரமாகவே வாழ்ந்தார். 1995ஆம் ஆண்டிற்கான தேசிய விருது அறிக்கையில் ரோஹிணியின் அந்த நடிப்பைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டினார்கள் நடுவர் குழுவினர். ஆனால் சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது அவருக்கு கிடைக்கவில்லை!

கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஸ்திரீ படத்தின் சிறந்த குறுவட்டுப் பிரதி ஒன்று என் கைக்கு வந்தது. எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மீண்டும் அப்படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது மிகுந்த ஆச்சரியத்திற்குத்தான் ஆளானேன்! தரமான திரைப்படங்களை எடுப்பதற்கான சாத்தியங்கள் மிகவும் குறைவான தெலுங்கு மொழியில் 19 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இத்தகைய ஒரு சினிமாவை எடுத்திருக்கிறார்களே! நம்பமுடியவில்லை. இன்று பார்க்கும்பொழுதும் அனைத்துத் தளங்களிலுமே வெகுச் சிறப்பான ஒரு திரைப்படம் ஸ்திரீ!

சென்ற வாரம் சென்னை திருவான்மியூரிலுள்ள பனுவல் புத்தகக் கடைக்குள்ளே இருக்கும்  சிறு திரையரங்கில் ஸ்திரீ திரைப்படத்தின் திரையிடலை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அதில் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்துகொண்டு படத்தைப் பற்றிப் பேச முடியுமா என்று பனுவலின் பொறுப்பாளர் செந்தில்நாதன் கேட்டபோது எதுவுமே யோசிக்காமல் சம்மதித்தேன். படம் திரையிடப்பட்ட பின்னர் நடந்த கலந்துரையாடலில் தலைவாசல் விஜயும் ரோஹிணியும் பங்கேற்றனர்.

சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது ஸ்திரீ வழியாக தனக்கு கிடைக்காததில் வருத்தம் எதுவும் இல்லை என்று சொன்னார் ரோஹிணி. பேன்டிட் குயீன் படத்தில் கொள்ளைக்காரி பூலன் தேவியாக நடித்த ஸீமா பிஸ்வாஸுக்கு தான் அந்த ஆண்டின் சிறந்த நடிகைக்கான விருது வழங்கப்பட்டது. தனது நடிப்பைவிட விருதுக்குத் தகுதியானது அவரது நடிப்பு. அதனுடன் போட்டி போட்ட தனக்கு சிறப்புக் குறிப்பிடல் கிடைத்ததென்பதே மிகவும் பெருமைக்குரிய விஷயம் என்றார் ரோஹிணி!

ரோஹிணியின் நடிப்பைப் போலவே அவரது வார்த்தைகளும் அற்புதமானதாக எனக்குத் தோன்றியது. தான் என்பதைத் தவிர வேறு எதுவுமே முக்கியமில்லாத இந்த காலத்தில், போட்டி பொறாமைகளைத் தவிர வேறு எதுவுமே காணக்கிடைக்காத இடத்தில் உண்மையும் நேர்மையும் இன்னும் கொஞ்சம் மீதமிருக்கிறதே என்று எண்ணிக்கொண்டேன். எல்லையற்ற உண்மையும் நேர்மையும் வெளிப்படுத்திய இந்தியச் சினிமாவின் படைப்புகளைப் பற்றி, படைப்பாளிகளைப் பற்றி நான் எழுதப்போகிறேன். அறிவுரைகளுக்கு நன்றி.

20141114

திரும்பிப் பார்க்கையில்



நமது காலம், நமது ரசனை 1
(உயிர்மை - நவம்பர் 2014)

அப்போது எனக்குப் பதினைந்து வயதிருக்கும். எங்களுக்கு அயல் வீட்டில் வசித்து வந்தவரின் பெயர் கருணன் பிள்ள. வயதைத் தாண்டி பலகாலமா பின்னர்தான் அவருக்குத் திருமணம் நடந்தது. அழகற்று வினோதமான முகத்தோற்றம் கொண்ட, சதா சிடுமூஞ்சியான கருணன் பிள்ள பேரழகியான சோபனச் சேச்சியை திருமணம் செய்து கொண்டுவந்தார்! இது எப்படி நடந்தது? இந்த சேச்சிக்கு என்ன கண்பார்வை இல்லையா? என்றெல்லாம் ஆதங்கமடைந்து ஒருவருக்கொருவர் புலம்பிக்கொண்டனர் அங்குள்ள இளவட்டங்கள்.

நானும் அவர்களில் ஒருவன். திருமணமாகி ஒரு வாரம்கூடக் கடக்காத நிலையில் மனைவியை அடித்துத் துவைக்க ஆரம்பித்தார் கருணையே இல்லாத கருணன் பிள்ள! தனது மனைவியை அவர் அடிப்பதன் காரணம் தாழ்வுணர்ச்சிதான் என்று அனைவரும் நினைத்தனர். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல என்பதை முதலில் கண்டுபிடித்தது நான் தான்!

அவர்களது வீட்டிற்குச் செல்லும்போதெல்லாம் அங்கு உணவு மேசைக்குக் கீழ் வைத்திருந்த ஒரு பாறாங்கல்லைப் பார்த்திருக்கிறேன். திருமணம் முடிந்து சில நாட்களிலேயே கருணன் அக்கல்லை அங்கு கொண்டுவந்து வைத்தார். மனைவி சமைக்கும் உணவு வகைகளைக் கொஞ்சம் சுவைத்துப் பார்த்தவுடன் அவற்றை வைத்திருக்கும் பீங்கான் பாத்திரத்தை அக்கல்லில் அடித்து உடைப்பார்! பின்னர் பொங்கி எழுந்து மனைவியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து அடித்து நொறுக்குவார். சுவையற்ற உணவு சமைத்ததற்கான தண்டனை!

கருணன் பிள்ளாவைப் பொறுத்தவரையில் சோபனச் சேச்சி சமைக்கும் உணவை விடச் சப்பையானதும் ருசியற்றதுமான ஒன்று இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை. தன்னுடன் சண்டையிட்டு தொலைதூரத்திலுள்ள அண்ணனின் வீட்டிற்குப் போய்விட்டிருந்தார் என்றாலும், தனது அம்மா போடுவதைப்போல் ஒரு குவளைக் காப்பி கூட இந்த எரணம் கெட்டவளால் போட முடியவில்லையே என்ற ஆத்திரத்தில் கருணன் மனைவியை அடித்து பாத்திரங்களை உடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

வெயில் தகிக்கும் கோடைப் பகல்களில் அழகாக நறுக்கிய பச்சை மிளகாய்த் துண்டுகளும் மெலிதாக நசுக்கிய கருவேப்பிலைகளும் மிதக்கும், உப்பும் புளிப்பும் கலந்த பதமான நீர்மோரை சோபனச் சேச்சியின் கையிலிருந்து எத்தனையோ முறை வாங்கிக் குடித்திருக்கிறேன்! இலையடை, கும்பிளப்பம், மத்தி சதச்சு பற்றிச்சது, மயக்கிய கப்பையுடன் மீன் வற்றிச்சது, அவல் நிறச்சது என சோபனச் சேச்சி சமைத்துச் சாப்பிடத் தந்த பலவகையான கேரள உணவுகள் இன்றும் எனது நினைவுகளில் சுவைக்கின்றன. மிகவும் அழகான பெண்மணி அவர் என்பதனால் பதின்பருவக் காமம் கலந்த ஒரு ஏக்கம் அவர்மேல் எனக்கு இருந்திருக்கலாம். இருந்தும் அவரது தோற்றப்பொலிவை விட அந்தச் சமையலின் சுவைதான் இன்றும் எனது நினைவில் தேங்கியிருக்கிறது.

பாரமாகச் சமைக்கும் வல்லமை கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணியைச் சமைக்கவே தெரியாதவள் என்று அடித்து கொடுமைப்படுத்திய கருணன் பிள்ளாவின் பிரச்சினை என்னவாக இருந்திருக்கக் கூடும்? கருணனின் அம்மா இச்சேயி சமைத்த மிகச் சுமாரான உணவுகள் எனக்கு நன்கு பரிச்சயமானவை. சிறு வயதிலிருந்தே பலவகையான சமையல்களுக்கு பழக்கப்பட்டிருந்தவன் நான். பாட்டி வீட்டு உணவுகள், எண்ணற்ற நண்பர்களின் வீட்டு உணவுகள் எனப் பல வீட்டுக் கூட்டாஞ்சோற்றைச் சாப்பிட்டுப் பழகியவன். மேலும் எனது அம்மாவும் அப்பாவுமே நன்றாக சமைக்கக் கூடியவர்களாக இருந்தனர். இச்சேயியின் உணவுகளின் ஒட்டுமொத்தச் சுவையின்மையைப் பலமுறை நான் உணர்ந்திருந்தேன்.

பிறரின் வீடுகளிலிருந்து பச்சைத் தண்ணீர் கூடக் குடிக்காத குணம் படைத்த கருணன் பிள்ள  அவரது நினைவுகள் தொடங்கும் காலத்திலிருந்தே தனது அம்மா சமைத்த உணவுகளை மட்டுமே சாப்பிட்டு வளர்ந்தவர். உணவுச்சுவையின் அளவுகோலாக அவருக்கு இருந்தது தனது அம்மாவின் சமையல் மட்டுமே! அவரால் அதிலிருந்து மீள முடியவில்லை. சிறந்த சுவைகொண்ட உணவுகளைச் சுவையற்றவையாகவும், தனது தாயின் உப்புச் சப்பில்லாத சமையலைச் சுவை மிகுந்ததாகவும் உணரும் அளவிற்குத் தாறுமாறாகத்தான் அவரது உணவு ரசனை உருவாகியிருந்தது.

சென்னையில் அசலான வங்காள நாட்டார் உணவு வகைகள் கிடைக்கும் ஒரே ஒரு உணவகம் இருந்தது. எழும்பூரில் உள்ள அன்னபூர்ணா என்னும் மிகச்சிறிய உணவுக்கடை. அருணனுடன் ஒருமுறை மதிய உணவிற்கு அங்கு சென்றிருந்தேன். மாச்சேர் தேலா ஜொல் (கொழுத்த மீன் குழம்பு), கொஷா மாங்க்‌ஷோ (ஆட்டுக்கறி வறுவல் குழம்பு), துயீ மாச் (மீன் ரெட்டை வறுவல்), சோலார் தால் ஃபாத் (நீர்த்த பருப்புக் குழம்பும் சோறும்) என நான் ருசித்துப் புசித்து கட்டு கட்டும்போது திடீரென்று அருணனைக் காணவில்லை! அவ்வுணவுகள் ஏற்படுத்திய  குமட்டலினால் அவர் வாந்தியெடுக்கப் போயிருந்தார்!

வங்க உணவின் முக்கியமான செய்பொருட்களில் ஒன்றான கடுகு எண்ணையின் சுவையை அவரால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. மேற்கு வங்காளத்திலும் வங்காள நாட்டிலும் வசிக்கும் இருபத்தைந்து கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் விரும்பிச் சாப்பிடும் அந்த உணவு வகைகள், தமிழ்நாட்டில் திருவண்ணாமலையைச் சேர்ந்த அருணனுக்கு ஒரே கணத்தில் குமட்டலை ஏற்படுத்தியது! கடுகு எண்ணையின் சுவை இதை விட அதிகமாகக் குமட்டலை ஏற்படுத்தக் கூடிய உணவுப் பழக்கங்கள் இருக்கும் பகுதியிலிருந்து வருபவன் நான். ஆனால் எனது தேடல் என்னை வங்காள உணவுகளின் ரசிகனாக்கியது.

இந்த தேடல் பெரும்பாலும் இங்கு நிகழ்வதேயில்லை. உலக உணவுகளின் தலைநகரம் என்றழைக்கப்படும் பாரீஸ் சென்றிங்கிய உடன் சரவண பவனைத் தேடி ஓடுகிறார்கள்! அதிசயமான அராபிய உணவுகளுடைய வளைகுடா நாடுகளில் பழுப்பு நிற உருண்டை அரிசிச் சோற்றுக்காகவும் தேங்காய் எண்ணையில் குளிப்பாட்டிய மீன் வறுவலுக்காகவும் ஏங்குகிறார்கள்! பழக்கத்திற்கும் பரிச்சயத்திற்கும் உள்ளடங்காத எதுவுமே சுவையாக இருக்காது, ஒருவேளை சுவையாக இருந்தாலும் செரிமானமாகாது என்பதில் பெரும்பாலானோருக்குச் சந்தேகமேயில்லை! உணவின் சுவையும் சுவையின்மையும் போலவேதான் மனிதனின் அடிப்படை ரசனையுமே! விடுபடமுடியாதவை என்று வெறுமனே நாம் நினைக்கும் பழக்கம்.
 
இசை சார்ந்த எழுத்துகளினூடாக தமிழில் எனக்குக் கிடைத்தது எல்லையற்ற பாராட்டுகள் தாம் என்றபோதிலும் என்மேல் வீசப்பட்ட கற்களையும் அவ்வப்போது நான் திரும்பிப் பார்ப்பதுண்டு. டேய்... மலையாளித் தா---ளீ.... தமிழ்நாட்டில் வந்து இசை அரசியல் பண்றியாடா? நீ இசை விமர்சித்து கிழிச்சது போதும். ஒழுங்கு மரியாதையா கேரளாவுக்கு மூட்டை கட்டு...”! இதே தொனியிலான பல கடிதங்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளில் எனக்கு வந்திருக்கின்றன. இது ஏதோ அறிவுகெட்டவன் எழுதியது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் அறிவுஜீவிகளாகத் தங்களை முன்வைக்கும் சில எழுத்தாளர்கள் “ஷாஜியின் எழுத்தில் தென்படும் இசையாணவம் அவர் பிறந்து வளர்ந்த பிராந்தியத்தினுடையது’ என்றெல்லாம் எழுதினர்!

எனது இரண்டாவது தமிழ்ப் புத்தகத்தின் வெளியீட்டுவிழாவை நடக்காமல் தடுக்க மும்முரமாக வேலை செய்தனர் சிலர். அவ்விழாவிற்கு வரவேண்டியிருந்த சிறப்பு விருந்தினர்களில் சிலரை வரவிடாமல் தடுப்பதிலும் வெற்றி கண்டனர். அதுவும் போதாமல் ‘ஷாஜிக்கு இசையே தெரியாது, மலேசியா வாசுதேவனின் கீழ் ஸ்தாயியை அவரால் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை’ போன்ற வினோதமான பிரகடனைகள் அடங்கிய சில கட்டுரைகளை எழுதி ஆயிரக்கணக்கான மின்னஞ்சல் முகவரிகளுக்கு இலவசமாக அனுப்பி வைத்தனர்!

இதெல்லாம் எதற்காக?  இவர்களில் யாருக்குமே ஒரு தனிமனிதனாக என்னைத் தெரியாது. என்மேல் கோபமும் பகைமையும் பாராட்டவேண்டிய எந்தத் தேவையும் இவர்களுக்கில்லை. தனிப்பட்டமுறையில் எந்தவொரு வன்மமும் அவர்களுக்கு என்மேல் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. பழகிப்போன அவர்களது ரசனைகளுக்கு எதிரான சில கருத்துக்கள் இசையை மையமாக வைத்து நான் எழுதிய சில கட்டுரைகளில் இருந்தன. அது அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை! அவ்வளவு தான்!
  
இந்த விஷயங்கள் எதுவுமே ஒருபோதும் என்னைப் பாதித்ததில்லை. ஏனென்றால் இவையெல்லாம் ரசனையைச் சார்ந்த சிக்கல்கள் என்று நான் நன்கு அறிவேன். தங்களது ரசனையைச் சார்ந்திருக்கும் புரிதல்களுக்கு எதிரான கருத்துக்கள் வரும்போது திணறிப் போகிறார்கள். ஆழ்ந்த கடவுள் பக்தியுடன் இருக்கும் ஒருவரிடம் கடவுள் என்பது ஒரு கற்பிதம், அப்படி எதுவுமே இல்லை என்று இன்னொருவர் எளிதாகச் சொல்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். திடீரென்று அங்கு உருவாகும் கோபதாபங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கையுடன் எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது! ‘ஆமாம்.. நீ மட்டும் பெரிய அறிவாளி! பரம்பரை பரம்பரையாகக் கடவுள் பக்தர்களாயிருக்கும் நானும் எனது தாய்தந்தைரும் முட்டாள்களா?’ என்கின்ற கடும் கோபம் தான் அப்போது அந்த பக்தனுக்கு மேலோங்கும்!

புரிந்து வைத்திருப்பவற்றிலிருந்து முற்றிலுமாக மாறுபடும் கருத்துகளைத் திறந்த மனத்தோடு பரிசீலிக்க இயலாமல் அவற்றை முன்வைத்தவர் மீது தனிமனித விரோதத்தை வளர்த்தெடுக்கிறார்கள்! அவ்விரோதம் தீர்க்க மொழி, பிராந்தியம், சாதி, மதம், இனம், தனிமனித வாழ்க்கை என எதை வேண்டுமானாலும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ”பதினெட்டு வயதில் ஒரு பெண்ணைக் காதலித்து கைவிட்டவன் தானே இவன்? முகேஷின் காதல் பாடல்களை விமர்சிக்க இவனுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என்ற அளவிற்கு இருக்கும் அத்தாக்குதல்கள்!

ஒருமுறை ஒரு பொதுக் கூட்டத்தில் “எங்கள் கலாச்சாரத்தின் பகுதிகளாக இருக்கும் கலைஞர்களை நீ விமர்சனம் பண்ணுறியே, உனது கலாச்சாரத்தில் இருக்கும் யாரையாவது நாங்கள் விமர்சனம் செய்தால் உனக்கு எப்படியிருக்கும்?” என்று ஒருவர் கடும் சினத்துடன் கேட்டார்! எனது காலாச்சாரமும் அவர்களது கலாச்சாரமும் வேறா? நான் என்ன செவ்வாய் கோளிலிருந்து இறங்கி வந்தவனா? தமிழ் மொழியிலிருந்து அறுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிறந்த மலையாளத்தை எனது தாய்மொழியாக நானா தேர்ந்தெடுத்தேன்?

தமிழ்நாட்டு எல்லைப் பகுதிக்கு நெருக்கமாக இருக்கும் ஓர் ஊரில் பிறந்து தமிழ் கேட்டு வளர்ந்த என்னை முற்றிலுமாக வேறு ஏதோ கலாச்சாரம் கொண்டவனாகச் சித்தரிப்பது எதனால்? மலையாளத் திரையிசையின் மையங்களாக அறியப்படும் யேசுதாஸ், தேவராஜன் போன்றவர்களைப் பற்றி நான் எழுதியிருக்கும் விமர்சனக் கட்டுரைகளின் ஒரு வரியைக்கூட படிக்காமல் எழுப்பப்படும் இத்தகைய கேள்விகளின் காரணமும் அடிப்படை ரசனையிலிருந்து உருவாகும் தவறான புரிதல்களேயாகும். ஒரு எழுத்தாளனாக நான் சந்தித்த பலவகையான அனுபவங்களின் அடிப்படையில் நமது காலமும் ரசனையும் உருவாக்கும் புரிதல்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முயற்சிதான் இந்த கட்டுரைத் தொடர்.
                
கடந்தகால ஏக்கங்கள் தான் பலசமயம் மனிதனின் ரசனையை தீர்மானிக்கிறது என்பது ஓர் உண்மை. நேற்று என்பது இறந்து மறைந்து விட்டது, கண்ணுக்குத் தெரியாத தொலைவில் நாளை, இந்த இரவை மட்டும் கடக்க எனக்கு உதவுங்கள்... என்கிறார் க்ரிஸ் கிரிஸ்டஃபர்சன் தனது உலகப் புகழ்பெற்ற பாடலில். சென்றகாலம் சென்று விட்டது, ஆனால் நாளை நம்முடையது என்பது மற்றுமொரு கருத்து. இந்த இரண்டு கருத்துகளிலும், நேற்று என்பது முடிந்துபோன விஷயம். அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை! இந்தக் கணத்தை நினைத்து மகிழ்வாயிருங்கள். ஏனெனில் இந்தக் கணம்தான் உனது வாழ்க்கையே என்கிறார் ஒமார் கய்யாம்!

இந்தக் கணம்என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளேயே அக்கணமும் அதற்கடுத்த பல கணங்களும் முடிந்து விடுகின்! நொடிநேரத்தில் பாய்ந்தோடிப் பழையதாகிக் கொண்டேயிருக்கும் காலத்திலிருந்து இந்தக் கணத்தைப் பிடித்து நிறுத்தி அதில் வாழ்வது எப்படி? நடந்தது நடந்து முடிந்தது, ஆகவேண்டியதைப் பார்ப்போம் என்று வருங்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கலாம்தான். ஆனால் சிந்திக்க மட்டும்தான் முடியும். உண்மையில் வருங்காலம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை! ஒவ்வொரு நொடியிலும் வருங்காலம் நிகழ்காலமாகி, நிகழ்காலம் கடந்தகாலமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது. நமக்கு இருப்பது கடந்த காலம் மட்டும் தான்! ஆதலால் கடந்தகால ஏக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு ஓடவேண்டும் என்று நினைப்பதில் பொருளில்லை.

எனது கடந்தகால ஏக்கங்களின் கிளையொன்றில் கழுத்தில் இறுகிய சேலை விளிம்பில் தொங்கியாடுகிறார் சோபனச் சேச்சி. ரசனையற்றவர்களுடன் வாழ்வதைவிட தற்கொலைதான் மேலானது என்று அவர் நினைத்தாரா? தனது ரசனைக்கு எதிரானவள் சாவது நல்லது என்று கருணன் முடிவெடுத்தாரா? இன்றுவரைக்கும் யாருக்குமே தெரியாது.

20141006

பாட்டே வராதா? சினிமாவில் பாடுங்க!

“போற வழியில அப்டியே ஸ்டுடியோ வந்திட்டு போடா. புதுசா ஒரு மேட்டர் வந்திருக்கு. காட்டறேன்”. நண்பர் தினேஷின் அழைப்பு. தினேஷ் சாதாரண ஆள் இல்லை. மலையாள திரைப்படங்களில் பெரும் புகழ்பெற்ற ஓரிரு பாடல்களை பாடியிருக்கிறார். ஆனால் அது எதுவும் முக்கியமில்லை. சலில் சௌதுரி, இளையராஜா, லட்சுமிகாந்த ப்யாரேலால், பாம்பே ரவி, யேசுதாஸ் போன்றவர்களுடன் இசையமைப்பு உதவியாளர், ஒலித்தடப் பாடகர், ஒலிப்பதிவாளர் என பல முறைகளில் பணியாற்றியிருக்கிறார். திரைப்படப் பாடல் எனும் கலையைப் பற்றி ஆழ்ந்த புரிதல்கள் கொண்டவர். வயது ஏற ஏற இனிமை கூடும் குரலுக்குச் சொந்தக்காரர். அனைத்து வகைமைப் பாடல்களையும் வெகு சிறப்பாகப் பாடும் ஆற்றல் படைத்தவர். தினேஷ் என்ற அரிதான பாடகனை சினிமா உலகம் பயன்படுத்தவேயில்லை! இருந்தும் ஒரு இசைஞனாக, ஒலிப்பதிவாளனாக சென்னை இசை வட்டாரங்களில் நன்கு அறியப்படுபவர் தினேஷ். பரவாயில்லையே!என்று தானே நினைக்கிறீர்கள்?

பரவாயில்லை, ஒரளவுக்கு ஓய்கே போன்ற சொல்லாடல்கள் வழியாகத்தான் இன்று நாம் பலவகையான சாதனைகளுக்கு நம்முடைய பாராட்டுகளை தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்! அல்லவா? ஆனால் உண்மையில் என்ன நடக்கிறதென்று தெரியாமல்பயங்கரமாயிருக்கே! என்னா ஒரு பாட்டு!என்றெல்லாம் சொல்லி  ‘ஃபை ஃபை ஃபை கலாய்ச்சி ஃபைவகையறாக்களை தலையில் ஏற்றி நாம் இன்று நடனமாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

கோடம்பாக்கம் பாத்திமாப் பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள அவரது ஒலிப்பதிவு கூடத்திற்குள் நான் நுழையும்போது தினேஷ் கணினியில் ஏதோ நோண்டிக்கொண்டிருந்தார். அதில் புதிதாக  மெலோடைன்’ ( Melodyne) எனும் இசையுருவாக்க மென்பொருளின் புத்தம் புது வடிவம் ஒன்றை பொருத்தியிருந்தார். அதன் மாய வித்தைகள் செயல்முறை விளக்கம் காட்டுவதற்குதான் என்னை அழைத்திருக்கிறார்! பிரபல பாடகர் ஒருவர் சற்று முன்பு பாடிவைத்துப் போன ஒரு பாடலை அந்த மென்பொருள் வழியாக கடத்தி விட்டு அதை சின்னஞ்சிறு துணுக்குகளாக பிரித்தார். அதாவது அப்பாடலின் ஒவ்வொரு சுரங்களையும் பல வண்ணங்களில் ஒலியலைக் கற்றைகளாக (Wave Blocks) கணினித் திரையில் காணலாம்!

C D E F G A B C  எனும் சுரங்களை கீழ் கீழாக அடுக்கியிருக்கும் ஒரு சட்ட வடிவத்திற்குள், அந்தந்த சுரங்களுக்கு நேராக அந்த பாடலின் துணுக்குக் கற்றைகள் ஆங்காங்கே நிற்கின்றன! இசையின் இலக்கணமும் மெலோடைன் மென்பொருள் இயக்கு முறையும் நன்கு தெரிந்த தினேஷ் அந்த சுரங்கள் ஒவ்வொன்றையும் எலி (Mouse) வைத்துப் பிடித்து அங்கும் இங்கும் இடம் மாற்றி வைக்கிறார். அரைமணி நேரத்திற்குள் அதே குரலில் அந்த பாடல்வரிகள் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மெட்டாக ஒலிக்கத் துவங்கியது! சுருதியும் தாளமும் எல்லாமே மாறிப் போனது! ஆனால் வரிகளுக்கோ பாடகனின் குரலுக்கோ எந்த மாற்றமுமில்லை! நான் வாய் பிளந்துபோனேன்.

இப்படி எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் அப்பாடலை மாற்றியமைத்துக் கொண்டே போகலாம் போலும்! பாடகன் மெட்டை சரியாகப் பாடவில்லையென்றால் கவலையே வேண்டாம். பாடல் முழுவதும் சுருதி சேரவே இல்லையென்றாலும் பிரச்சினை இல்லை. பாடி வைத்ததை அக்கு அக்காகப் பிரித்து அது எந்தெந்த சுரங்களாக வெளியே கேட்க வேண்டுமோ அச்சுரங்களின் தடத்திற்குள் இழுத்து வைத்தாலே போதும்! குரலும் பாடலும் கனக் கச்சிதமாக சுருதி சேர்ந்து ரீங்கரிக்கும்! 1992ல் ஃபோட்டோஷாப் (Photoshop) எனும் புகைப்படம் மற்றும் வரைகலை மென்பொருளின் செயல்முறை விளக்க நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்றபோது தான், இதற்கு முன்பு நான் இந்த அளவுக்கு ஆச்சரியப்பட்டுபோனேன்.

அப்போது எங்கள் நிறுவனத்தின் விளம்பர வடிவமைப்புகள் செய்துகொண்டிருந்த சிட்டி டிசைன் ஸ்ரீநிவாசன் போன்றவர்களிடம் நான் சொன்னேன் ஓவியங்கள் வரைந்தும் கையால் விளம்பரங்களை வடிவமைத்தும் வாழும் உங்களைப் போன்றவர்களின் சோற்றில் இதோ மண் விழப்போகிறது!’. அதை யாரும் அப்போது பெரிதாக பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குள் புகைப்படத்துறை, ஓவியக்கலை, அச்சு ஊடகங்கள், விளம்பரத்துறை போன்றவற்றிலிருந்த கணிசமான வேலை வாய்ப்புகளை ஃபோட்டோஷாப் ஒரு பேரலையாக அடித்துச் சென்றது. இன்றைக்கு யார் வேண்டுமானாலும் ஒரு ஃபோட்டோஷாப் ஓவியராகலாம்!

இசைத்துறையில் இன்று நடப்பதும் இதுவே தான். ஒரு மடிக்கணினி கையில் இருப்பவர்கள் யாவரும் இசையமைப்பாளர்கள் ஆகலாம். அவற்றில் யார் யாரோ முன்னமே உருவாக்கி வைத்திருக்கும் மெட்டுக்கள், தாளக்கட்டுகள், இசைத்துணுக்குகள் போன்றவற்றை எடுத்து நீட்டியும் குறுக்கியும் அங்கும் இங்கும் மாற்றியமைத்து தொகுத்தால் நொடிநேரத்தில் இசை தயார். அதேபோல் ஒரு பாடல் எந்த அளவைக்குள்ளே அடங்கவேண்டும், அதில் எந்தெந்த சுரங்கள் இடம்பெறவேண்டும் என்பதை மென்பொருளுக்கு ஊட்டிவிட்டால் (Feed) போதும். யார் வேண்டுமானாலும் பாடகனாகலாம்!

பாடகன் எப்படிப் பாடினாலும் பாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே தானியங்கி சுருதி சேர்த்தல் மென்பொருள் (Auto Tune) பொருத்தப்பட்ட கணினி அதை முன்பதிவு செய்யப்பட்ட சுரங்களாக மாற்றி வெளியே கேட்க வைக்கும். பாடி முடித்த பின்னர் அதை மீண்டும் நுட்பமாக சுருதி சேர்க்கலாம். ஒலிப்பதிவு, ஒலிக்கலவை, ஒலித்தொகுப்பு போன்றவை முன்பு எப்படி ஒரு தனித் தொழிலாக இருந்ததோ அதைப்போல் சுருதி சேர்த்தலும் இன்று ஒரு தனித் தொழிலாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. 

தொலைக்காட்சிகளில் இன்று நாம் காணும் அனைத்து இசை நிகழ்ச்சிகளும் இத்தகைய சுருதி சேர்த்தல் வித்தையிநூடாக கடந்து வருபவை! யதார்த்த இசை நிகழ்ச்சிகள் உட்பட! வாயில் வருவது கோதைக்கு பாடல்என்பதுபோல் ஏனோ தானோ என்று சுருதியே சேராமல் பாடி வைத்ததையெல்லாம் கொண்டுவந்து ஒலிப்பதிவு கூடங்களில் சுருதி சேர்க்கிறார்கள். அவற்றை பின்னர் காணொளியுடன் இணைத்து (Synch) ஒலிபரப்புகிறார்கள்! விஷயம் தெரியாத நம் போன்ற முட்டாள்கள் ஆகா! என்னமா பாட்றாய்ங்க! எப்படிப் பாட்றாய்ங்க! என்று புகழ்ந்து தள்ளுகிறோம்! 

தொலைக்காட்சிப் பாடகர்கள் முதலில் ஒலிப்பதிவு கூடத்திற்குச் சென்று அங்கு பாடலை பதிவு செய்கிறார்கள். மென்பொருட்களின் உதவியுடன் சுருதி சேர்த்து சரி செய்து கொண்டுவரப்படும் அப்பாடல்களுக்கு அந்த ‘பாடகர்கள்வாயசைப்பது தான் நாம் அன்றாடம் தொலைக்காட்சிகளில் பார்த்து மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்! தொலைக்காட்சி நிலையங்கள் வழங்கும் விருது விழாப் பிரம்மாண்டங்களில் காணப்படும் பெரும்பாலான பாடும் காட்சிகளும் இவ்வகையானதே!

இந்த ஏமாற்று வேலைகள் உலக அளவில் இன்றோ நேற்றோ ஆரம்பித்ததல்ல. 1997ல் அன்டாரெஸ் எனும் நிறுவனம் தானியங்கி சுருதி சேர்த்தல் மென்பொருளான ஆட்டோ ட்யூன் வெளியிட்ட அன்று தான் இதன் துவக்க விழா. 2002ல் செலிமணி எனும் ஜெர்மானிய நிறுவனம் முன் சொன்ன மெலோடைன் மென்பொருளின் முதல் வடிவம் வெளியிட்டனர். ஆனால் இந்த தொழில்நுட்பங்கள் இந்தியாவை அடைந்தது 2005-2010 காலகட்டத்தில் தான்.

2002ல் ஆலிசன் மூறர் எனும் கண்ட்ரி பாடகன் ‘இத்தொகுப்பில் உள்ள பாடல்களில் ஆட்டோ ட்யூன் பயன்படுத்தப்படவேயில்லைஎன்ற அறிவிப்பை ஒட்டிவைத்து தான் தனது இசைத் தொகுப்பை வெளியிட்டார். தானியங்கி சுருதி சேர்த்தல் ஒரு வெட்கம் கெட்ட வேலைதான் என்பதை நல்ல பாடகர்கள் அப்போதே உணர்ந்திருந்தனர் என்பது தானே இதன் அர்த்தம்? க்ரிஸ்டீனா அக்விலேரா எனும் அசாத்தியமான அமேரிக்க பாடகி தானியங்கி சுருதி சேர்த்தல் கூ***க்கு உள்ளது( Auto Tune is for Pussies) என்று அச்சிடப்பட்ட சட்டையை அணிந்து 2009ல் மேடைகளில் தோன்றினார்.

நமது நாட்டில் சுருதி சேர்த்தல் செய்துகொண்டிருக்கும் மாயவித்தைளுக்கு ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன்.  ஃபை ஃபை ஃபை கலாய்ச்சி ஃபைஎனும் தேவகானத்தைப் பாடிய திரைப்பட நடிகை ரம்யா நம்பீசன் மலையாளத்தில் ‘ஆண்டெ லோண்டேஎனத்துவங்கும் நாட்டுப்புற பாணி பாடல் ஒன்றைப் பாடினார். அலாதியான சுருதி சுத்தத்துடன்! அப்பாடல் ஒரு மாபெரும் வெற்றி. ஒருமுறை தொலைக்காட்சியில் ஒரு கலந்துரையாடல் நிகழ்ச்சியில் எதிர்பாராமல் அப்பாடலை பாட நடிகையிடம் கேட்டார்கள்! வேறு வழியில்லாமல் தனது இயல்பானசுருதி சுத்தத்தில் அப்பாடலை அவர் பாடும் கர்ணகடூரமான காட்சி யூடியூபில் பார்க்க நேர்ந்தது. அப்பாடலின் இசையமைப்பாளரோ பாலமுரளீ கிருஷ்ணாவின் முதற்கண் சீடனாக தன்னை முன்னிறுத்துபவர். யதார்த்த இசை நிகழ்ச்சிகளில் இளம் பாடகர்களின் சுருதியை மயிரிழை கீறி விமர்சிப்பவர்!

குரல்களை இயந்திரத்தனமானதாக மாற்றுவதற்கு, ஒருவர் பாடியதை ஓராயிரம் பேர் பாடுவது போல் ஆக்குவதற்கு, ஒரு சுரத்தை வைத்து எண்ணற்ற இசையொருமிப்புகளை (Harmony) உருவாக்குவதற்கு, குரலின் தன்மை மாறாமல் தாள வேகத்தை ஏற்றவும் இறக்கவும், ஒரு சுருதியில் பாடியதை எந்த சுருதிக்கு வேண்டுமானாலும் மாற்றுவதற்கு, வார்த்தைக்கு வார்த்தை மூச்சு திணறிப் பாடியதை மூச்சே விடாமல் நன்றாக இழுத்து பாடியது போல் மாற்றியமைக்க, எதை வேண்டுமானாலும் அங்கிருந்து இங்கும் இங்கிருந்து அங்கும் வெட்டி ஒட்ட என அனைத்து வேலைகளுக்கும் இன்று மிக எளிதான குறுக்கு வழிகள் இருக்கின்றன. 

இனிமேல் குரல் வளம், சுருதி சுத்தம், இசை ஞானம், மூச்சுக் கட்டுப்பாடு என எதுவுமே ஒரு பாடகனுக்கு துளிகூடத் தேவையில்லை. இதனால் இன்று நாம் கேட்கும் அனைத்து பாடும் குரல்களுக்கும் ஒரே பாணி! அனைத்து பாடல்களுக்கும் ஏறத்தாழ ஒரே தொனி.

தினேஷ்.. அண்ணன் மெலோடைனின் பாதங்களைக் கும்பிட்டு நானும் ஒரு சினிமா ப்ளே பேக் சிங்கர் ஆகட்டுமா?

நீ ஒரளவுக்கு பாடுவியே! அப்பொ என்ன பிரச்சினை?

“அதானே பிரச்சினையே! ஒரு சுரம் கூட பாட முடியாத யாரையாச்சும் கூட்டிட்டு வரலாம். அவர எதாவது ஓளர வெச்சு ரெக்காட் பண்ணுவோம். அப்றம் அத மெலோடைன், ஆட்டோ ட்யூண், வேவ்ஸ் ட்யூண் அப்டீன்னு எதாச்சும் ஒரு சாஃப்ட்வேரில ஏத்தி நாட்ஸ் ஆக்கி, சுதி சேத்து, தாளம் போட்டு ஒரு பாட்டாக்கிருவோம். என்னமா பாட்றாரு! எப்படி பாட்றாரு!!! அப்டீன்னு ஒலகம் தலயில ஏத்தி டான்ஸ் ஆட்ற வர்ல்ட் ஃபேமஸ் சாங்கா அது மாறாதுண்ணு யாருக்கு தெரியும்?

யாருக்கு தெரியும்?!!!

தினேஷ் கணினியை நிறுத்தினார். இருட்டாகிப்போன அதன் திரையில் அவரது முகத்தின் வெறுமை மட்டும் பிரதிபலித்தது.

(தீராநதி அக்டோபர் 2014  இதழில் வந்த கட்டுரை)